Op dinsdag 12 april 2011 is mijn vader Jan de Wolde (83), na een ziekbed van  10 weken, aan de gevolgen van een herseninfarct overleden.  De begrafenisplechtigheid heeft  op zaterdag 16 april 2011 plaats gevonden vanuit het restaurant de 3 Kalkovens, de buren van onze camping.

Mijn pa  heeft een bewogen leven gehad met hoogtepunten maar ook met dieptepunten. Het nummer van Frederic Chopin de “Funeral March”  is een goede weergave van hoe mijn vader zijn leven heeft geleefd en werd daarom ook als eerste op de begrafenis- plechtigheid gedraaid. 

Jan de Woldes leven begon op  17 december 1927 in een boerderij in de Kraton. De Kraton is een wijk in Meppel die nog steeds bestaat. Toen hij 3 jaar oud was is hij met zijn hele familie verhuisd naar de Steenwijkerstraatweg 96 in Meppel. Dit huis is voor pa 75 jaar zijn thuis geweest. In 1953 trouwde hij met Hilligje van der Helm en verhuisde hij naar Steenwijkerstraatweg 100 om na het overlijden van zijn ouders in 1957 weer terug te verhuizen naar nummer 96.

Pa’s werk was ook zijn grootste hobby. Al van kleins af aan was hij met dieren bezig.  Mijn opa had een boerderij en pa wilde ook boer worden. In de jaren 50 kon je nog klein beginnen. Toen hij in 1953 zijn eigen boerenbedrijf startte, bestond de veestapel uit 3 koeien en wat jongvee. Op het hoogtepunt van zijn boerenbestaan had hij zeker 30 koeien, een aantal varkens en een aantal kippen.

Uit het huwelijk met Hilligje van der Helm werden drie zonen geboren: Roelof, Arend en Jan Koop. Geen van de zonen wilde boer worden en dat vond pa wel erg, hij had immers een mooi bedrijf opgebouwd. Ik wilde wel een deel van het bedrijf voortzetten in de vorm van een camping. Na zijn pensionering begon pa daarom een kleine boerencamping te runnen: eerst 5 plaatsen toen 10, 15 en uiteindelijk 20 plaatsen en toen werd het pa eigenlijk wel te groot. In 2000 heb ik de camping overgenomen en nu zijn er 30 plaatsen. 

Vorig jaar kwam pa al niet zo vaak meer op de camping. Het was niet meer van hem en ik deed het volgens hem “wel goed”. Op de bingoavonden was hij samen met mijn moeder toch nog altijd van de partij. Echt veel winnen deed hij niet, maar hij deed het vanwege de gezelligheid.

Het grootste verlies voor mijn vader was het overlijden van zijn eigen vader en moeder respectievelijk op 6 april 1955 en 7 september 1956. Hij was toen nog maar 27. Over het overlijden en de dood in zijn algemeenheid was met pa eigenlijk niet te praten. Zijn uitdrukking was dan ook “mijn eigen pa is mij ontsnapt en mijn moeder kon ik niet redden”.

Pa  was een markante persoonlijkheid, groot van postuur, eigenzinnig en soms “kort door de bocht”. Hij bepaalde zijn mening over “iets” binnen een paar seconden, waarna hij ook niet meer van die mening af te brengen was. Ook het bepalen of hij iemand “mocht” regelde hij in een paar seconden. Iets wat voor pa zijn omgeving nou niet echt gemakkelijk was. Pa stond voor zijn standpunten en die kondie op vergaderingen altijd goed naar voren laten komen. Daarbij kwam zijn vastberadenheid hem vaak goed van pas.

Toch was hij niet een figuur die graag op de voorgrond trad. Hij was eerder bescheiden. Zo wilde hij ook tijdens zijn ziekte niemand tot last zijn. Als je vroeg:” hoe gaat het met jou?” dan was standaard het antwoord: “wel goed”, en als je vroeg:” heb je pijn ?”hoorde je steevast:  “nee”. De laatste weken waren erg zwaar voor hem.

Twee weken voor zijn overlijden ben ik aan zijn bed gaan zitten. Ik had een gebakje voor hem mee genomen en vroeg hem wat zijn wensen waren voor de begrafenis. Gelukkig wilde hij er deze keer wel over praten en hij had het al helemaal in zijn hoofd. Ik heb het op papier gezet en het resultaat was prachtig. Op 12 april 2011 heeft pa zijn verzet  uiteindelijk opgeven en overleed hij in het verpleeghuis Reggersoord  in Meppel.  Op 16 april 2011 is de uitvaartplechtigheid helemaal volgens de laatste wensen van pa uitgevoerd.

Ik heb er vrede mee dat pa overleden is. Het is nu stil en rustig om ons heen. Het gemis zal blijven bestaan en vergeten zal ik hem nooit. Ik hoop dat pa rust heeft gevonden en dat alles waarin hij geloofde is uitgekomen. 

Jan Koop de Wolde.